An Swinnen

Ik groeide op in de 'stille Kempen' waar ik genoot van een onbezorgde jeugd. Als kind was ik reeds zeer nieuwsgierig en leergierig, erg begaan met andere mensen en steeds klaar om hen te helpen. Mijn passie voor de psychologie vindt daar ongetwijfeld zijn prille wortels.

In het middelbaar onderwijs volgde ik exacte wetenschappen (Wetenschappen-Wiskunde). Tijdens mijn laatste jaar voelde ik een gemis en ervoer ik dat mijn interesse bij psychologie lag. De emoties en het gedrag van mensen, interacties tussen personen; hierbij stilstaan, over nadenken en erover praten was wat mij fascineerde. Zo ontstond mijn keuze voor de studie Klinische psychologie. In 2005 startte ik mijn studie aan de K.U. Leuven, waarbij ik tijdens mijn laatste jaar stage liep in het CGG te Lommel. Sinds 2011 ben ik werkzaam als psychologe binnen het Kinder- en Jongerenteam van CGG Kempen.

Om mij te verdiepen in het systemisch werken, startte ik in 2013 een Postgraduaatopleiding Relatie-, Gezins- en Systeempsychotherapie. Ik leerde An Hooghe kennen als één van onze opleiders en voelde na haar opleidingsdagen steeds een hartverwarmend gevoel, ondanks de zwaarte van het thema rouw. Ik verbaasde me over de authentieke emoties en de verbondenheid die rouw kon teweegbrengen en voelde me geïnspireerd door de puurheid ervan. Dit stond in contrast met hoe rouw wordt voorgesteld in onze samenleving. An leerde mij een andere kant van rouw beleven, waardoor ik me er steeds meer in ging verdiepen. Praten en stilstaan bij rouw en verdriet staan voor mij centraal tijdens therapiesessies, waarbij we samen zoeken naar de verbinding tussen het verlies en het huidige leven. Ik vind het tevens belangrijk dat het taboe rond rouw en verdriet, alsook de idee van het individueel rouwproces doorbroken kan worden en er opnieuw verbondenheid kan ontstaan met je systeem. 

Onderstaande tekst van Rainer Maria Rilke sluit mooi aan bij mijn visie op rouwtherapie, in de brede zin van het woord.

De enige gevaarlijke en ongezonde verdrieten zijn diegene die we in onszelf begraven en stil met ons meedragen om ze te verdrinken in het lawaai van het leven daarbuiten, als ziektes die oppervlakkig behandeld worden en zich alleen maar even terugtrekken om na een tijdje des te heftiger opnieuw uit te breken. Verdriet als ongeleefd leven, verworpen verleden, verloren gelopen emoties, dat is het leven waar we aan kunnen sterven.

Erkenningsnummer psychologencommissie: 872109852

Webshop by

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x